خشکی چشم در اثر کاهش یا عدم وجود مزمن اشک در سطح چشم ایجاد می شود که موجب تحریک و ایجاد ناراحتی خفیف ولی دائمی چشم می گردد.

خشکی چشم اختلالی مربوط به لایه اشکی چشم است و در واقع زمانی بروز می کند که اشک قادر به مرطوب کردن چشم نباشد.

علائم:

فردی که دچار خشکی چشم باشد، معمولا دارای احساس ناخوشایندی مانند سوزش، خارش، یا خراشیده شدن در چشم، کاهش دید گذرا (بطوریکه با پلک زدن مرتفع نگردد) می باشد. حتی در برخی موارد ممکن است فرد احساس وجود جسم خارجی در چشم نماید. در صورت وجود طولانی مدت این علائم حتما باید به پزشک مراجعه شود.

علل بروز خشکی چشم:

شایع ترین دلیل بروز این بیماری، استفاده مداوم از کامپیوتر، گوشی و غیره است که موجب پلک زدن کم در اثر استفاده بلندمدت از این ابزار می شود.

در این راستا به افرادی که مجبور به استفاده طولانی مدت از این وسایل هستند، رعایت قانون ۲۰-۲۰-۲۰ توصیه می گردد.

از دیگر علل بروز این بیماری می توان به عوارض دارویی مانند آنتی هیستامین، ضد افسردگی و ضد فشار خون اشاره کرد.

همچنین بسیاری از اوقات در اثر افزایش سن، خصوصا در بانوان، میزان تولید اشک کاهش یافته و خشکی چشم بروز می کند.

استفاده طولانی مدت از لنز تماسی، محیط پر از گرد و غبار، دخانیات، دیابت، اختلالات تیروئیدی، روماتوئید آرتریت، لوپوس، و کمبود ویتامین A، از دیگر علل به وجود آورنده این بیماری هستند.

درمان:

در صورت بروز هریک از علائم خشکی چشم حتما به پزشک مراجعه نمایید. بستگی به وضعیت بیمار، بنا به تشخیص پزشک معالج، ممکن است قطره های اشک مصنوعی، و یا پمادهای مرطوب کننده و چرب کننده تجویز شود.

از مهمترین عواملی که برای درمان و جلوگیری از پیشرفت بیماری باید مد نظر قرار داد، تغییر شرایط و عوامل محرک این بیماری است. عدم حضور در محیط های پر گرد و غبار، کاهش استفاده از کامپیوتر و گوشی موبایل و یا استراحت چشمی از جمله این موارد است.